Η σκέψη της ημέρας

Ναι, αν γεννηθεί μέσα σου, η επιθυμία να γνωρίσεις την αλήθεια, έρχεται από μόνη της η ενοποίηση. Επειδή η επιθυμία να γνωρίσεις την αλήθεια είναι τόσο τρομακτικά ισχυρή. Δεν είναι μια κοινή επιθυμία. Δεν είναι επιθυμία για κάποιο καλύτερο σπίτι, ή καλύτερο αυτοκίνητο, ή περισότερα χρήματα. Δεν είναι επιθυμία για φήμη, επιτυχία, δύναμη, κύρος… Είναι πολύ κοινές αυτές οι επιθυμίες. Δε μπορούν να σε ενοποιήσουν. Για την ακρίβεια, σε τεμαχίζουν, επειδή είναι πολλές. Μια επιθυμία σε τραβά προς το Βορρά, μία άλλη σε τραβά προς το Νότο. Και είναι πολλές – πλήθος ολόκληρο – και κάθε επιθυμία θέλει να σε προσελκύσει, θέλει την προσοχή σου. Κάνουν θόρυβο γύρω σου. Η επιθυμά για χρήματα λέει, “Άφησέ τα όλα τ’ άλλα. Βγάλε όσα περισσότερα χρήματα μπορείς”. Η επιθυμία για επιτυχία λέει, “Ακόμη κι αν χρειάζεται να χάσεις τα χρήματα, μην ανησυχείς, πρέπει να γίνεις επιτυχημένος άνθρωπος, πρέπει να γίνεις διάσημος, πρέπει να αφήσεις το σημάδι σου στην ιστορία! “…..

…Όλες αυτές οι επιθυνμίες σε τραβούν συνεχώς προς πολλές κατευθύνσεις γι αυτό νιώθεις πάντα πως καταρρέεις. Η επιθυμία σου για αλήθεια είναι μοναδική επιθυμία. Και είναι τόσο μεγάλη, τόσο τεράστια, ώστε όλες οι άλλες επιθυμίες απλώς εξαφανίζονται μέσα της. Αποτελούν μικρά κομματάκια. Όταν έρχεται η επιθυμία για την αλήθεια, ο μεγάλος ποταμός απορροφά όλα τα άλλα ποτάμια μέσα του…

ΟΣΣΟ

Η σκέψη της ημέρας

Δυο χιλιάδες χρόνια μετά τη γέννηση του θεού της αγάπης, αφού έτσι μετράμε, κάθε χρόνος θα είναι ανθηρός ή δεν θα υπάρξει:
Ανθηρός έρως είναι η ζωή!

Ανθηρός, παραπλανητικός, αφού η αγάπη είναι περιπλανώμενος θεός.

Χρηστική, αφού το μόνο μέτρο της αγάπης είναι να αγαπάς χωρίς μέτρο.

Από τον πόθο γεννιέται η αγάπη, είναι η σκληρότητα και το καθημερινό της θαύμα.

Αλλά η αγάπη είναι ικανή για δύο πιο μεγάλα ακόμα θαύματα και πιο σπάνια:
Να γεννά τον πόθο εκεί που δεν θα μπορούσε ποτέ να γεννηθεί μόνος του.
Και να μην υπακούει τον πόθο εκεί που δεν πρέπει να νικήσει

ΑΛΙΝΑ ΡΕΓΕΣ Το ημερολόγιο του άνθους μου

Η σκέψη της ημέρας

Ολομόναχος αφέθηκα στη ζωή

Απ’ τους θεούς που το επιτάσσουν

Μάταιο είναι να τους πολεμούν:

Χωρίς αντίρρηση δέχομαι ό,τι μου έχουν δώσει.

Όπως το στάχυ που υποκλίνεται στον άνεμο

Κι ορθώνεται όταν παύει να φυσάει

Fernando Pessoa

Κάνετε δεξιά παρακαλώ;

Βράδυ Αυγούστου στην Κηφισίας. Ο δρόμος άδειος. Τρεις λωρίδες στο ύψος του Ψυχικού. Στην δεξιά λωρίδα κοπελίτσα, η οποία ολοφάνερα πήρε το δίπλωμα με το “σπαθί” της και έχει αγκαλιάσει το τιμόνι σφιχτά μην της φύγει. Ταχύτητα αναμενόμενη: 30 χιλιόμετρα (και πάλι καλά). Στη μεσαία λωρίδα οδηγός ταξί, ο οποίος βεβαίως αφού και έχει επιβάτη μέσα δεν μπορεί να υπερβεί τα 40 χιλιόμετρα. Στην αριστερή λωρίδα ηλικιωμένος, ο οποίος ούτε βλέπει ούτε ακούει και του οποίου η σύζυγος από δίπλα (περίπου συνομήλική του και συνομίληκη της Μπουμπουλίνας!) τον προτρέπει να φρενάρει γιατί έχει φρικάρει που το κοντέρ δείχνει 30.

Η σκέψη της ημέρας

Στο διπλανό σπίτι κάποιος μαθαίνει πιάνο.
Αρχάριος ακόμα νοερά τον διδάσκω τη μουσική αξία του επαναλαμβανόμενου…

…Μια μουσική που όσο παίζεται αμελείς ν’ ακούς όπως δεν ακούς το ψωμί
όταν ζυμώνει κάθε μέρα την προϋπόθεσή σου
όπως ουδέποτε προσέχεις
τη μέρα όταν φεύγοντας κάθε φορά σου λέει
δεν ξέρω αν θά ‘ρθω αύριο.
Δεν τον ακούς και παραλείπεις να πεις μισό ευχαριστώ
σ’ αυτή τη μέρα που ήρθε και αύριο ωστόσο
παρά τη βάσιμή της επιφύλαξη που διέτρεχες

Κική Δημουλά

Η σκέψη της ημέρας

Οι άνθρωποι παραπονιούνται πως δεν τους αγαπούν. Είναι εξάρτηση να περιμένεις από τους άλλους να σου χαρίσουν την αγάπη. Η αγάπη όντως είναι η μεγάλη πλήρωση της ύπαρξης, αλλά μόνο όταν πρόκειται για αγάπη που δίνεις. Όσο κι αν αγαπιέσαι, το ανικανοποίητο θα επιμένει ζοφώδες στην καρδιά, αν αυτή η καρδιά δεν μπορεί να αγαπήσει. Γεμίζουμε μονάχα απ’ την αγάπη που εμείς δίνουμε, από την πίστη που ασκούμε, από όσα δικά μας χαρίζουμε. Ακόμη κι η ψυχή δια της απωλείας της κερδίζεται.