Κάθε στιγμή βρισκόμαστε στο σημείο που συναντιούνται δυο αιωνιότητες: το απέραντο παρελθόν που διαρκεί πάντα και το μέλλον που ξανοίγεται ως την τελευταία συλλαβή της ύπαρξης του Χρόνου. Δεν μπορούμε σίγουρα να ζήσουμε ούτε στη μια, ούτε στην άλλη απ’ αυτές τις αιωνιότηες. Αλλά προσπαθώντας να το κάνουμε αυτό, ίσως τσακίσουμε το κορμί και το μυαλό μας. Γι αυτό ας αφεθούμε να ζήσουμε μέσα στο μοναδικό χρόνο που μας είναι βολετό να ζήσουμε: από τώρα, ως την ώρα που θ’ αποκοιμηθούμε. “Ο καθένας μπορεί να κουβαλήσει το φορτίο του, όσο βαρύ κι αν είναι, μέχρι που να πέσει η νύχτα”, έγραψε κάπου ο Ρόμπερτ Λούις Στήβενσον. “Ο καθένας μπορεί να κάνει τη δουλειά του, όσο σκληρή κι αν είναι, για μια μέρα. Ο καθένας μπορεί να ζήσει, όμορφα, υπομονετικά, χαριτωμένα, πραγματικά, μέχρι που να δύσει ο ήλιος.Κι αυτό είναι όλο κι όλο το νόημα της ζωής”.
Καλό Σαββαροκύριακο
