Ο άνθρωπος, το πιο γενναίο και το πιο εξοικειωμένο με τον πόνο ζώο, δεν απαρνιέται τον πόνο καθ’ εαυτόν. Τον θέλει, τον επιδιώκει, αρκεί να του δείξουν το νόημα, το σκοπό του πόνου αυτού. Η έλλειψη νοήματος του πόνου, και όχι ο πόνος, ήταν η κατάρα που βάραινε ως τώρα την ανθρωπότητα – και το ασκητικό ιδεώδες του έδωσε νόημα! Μέχρι τώρα, αυτό ήταν το μοναδικό νόημα που δόθηκε στον πόνο. Και οποιοδήποτε νόημα έιναι καλύτερο από την παντελή απουσία νοήματος (…). Μολαταύτα – έφερε στον άνθρωπο τη σωτηρία, ο άνθρωπος είχε ένα νόημα, δεν ήταν πια φτερό στον άνεμο (…) μπορούσε στο εξής κάτι να θέλει – δεν είχε σημασία τι ήθελε πρώτο, γιατί το ήθελε, πώς το ήθελε: η ίδια η θέληση είχε σωθεί.
Friedrich |Nietzche, (1844-1900) Απόσπασμα από τη ΓΗ ΙΙΙ.28
Περί πόνου και άλλων …
Β
