Η σκέψη της ημέρας – Μην ακούτε ειδήσεις

Θα έπρεπε καλύτερα να προτείνουμε να κλείσετε τις τηλεοράσεις ή και ακόμα καλύτερα να τις σπάσετε.

Μα επιτέλους δε βαριούνται όλοι αυτοί οι δημοσιογράφοι να χρησιμοποιούν τη λέξη κρίση κάθε δεύτερη λέξη; Και ποιοι το λένε. Οι δημοσιογράφοι οι οποίοι είναι ακριβοπληρωμένοι και ζουν βασιλικά, οι περισσότεροι από αυτούς. 

Έλεος. Κι εμείς τους επιτρέπουμε να μας μαυρίζουν τις μέρες και τις νύχτες. Γιατί έχουμε πάθει κάτι σαν εθισμό στον αρνητισμό. Βέβαια η αντιπρόταση δεν είναι οι εναλλακτικές ειδήσεις καναλιού που κατεβάζουν το επίπεδό μας εκεί που δεν έχει πιο κάτω.

Πάρτε και διαβάστε βιβλία. Νοικιάστε ταινίες (κατά προτίμηση ξεκαρδιστικές κωμωδίες και όχι πάντως σχετικές με οικονομικές κρίσεις και καταστροφές!)

Αφού κατά γενική ομολογία πρόκειται για πόλεμο, ας αντισταθούμε. Μερικά χρόνια πριν, αντισταθήκαμε (λέμε τώρα) στους Ιταλούς και τους Γερμανούς, παίρνοντας τα βουνά και σκοτώνοντας στο τέλος και τους αδελφούς μας.

Τώρα δε χρειάζεται να κάνουμε κάτι τέτοιο. Μπορούμε να βουλιάξουμε στον καναπέ με ένα καλό βιβλίο ή να συζητήσουμε με τους συζύγους, τους συντρόφους ή τα παιδιά μας. Ας πάρουμε τηλέφωνο φίλους να γελάσουμε. Τώρα θα μου πείτε ότι η πρώτη κουβέντα μετά το καλημέρα/καλησπέρα/τι γίνεται είναι: “καλά δε βλέπεις τι γίνεται; κρίση” και ξεκινάει ο ατέλειωτος διάλογος με τις ατέλειωτες αναλύσεις και τις προβλέψεις. Πάντα περί κρίσης ο λόγος. Δηλαδή πριν από έξι μήνες που δεν υπήρχε η κρίση (λέμε τώρα μια και πάντα οι “υπεύθυνοι” δημιουργούν κρίσεις, αλλά με διάφορα θέματα…) τι θα λέγαμε; Ξαφνικά το μόνο θέμα που έχουμε να συζητήσουμε είναι η κρίση; Και μοιάζει να αντλουν όλοι κάποια άρρωστη ευχαρίστηση από τις ατέρμονες συζητήσεις περί κρίσης.

Καλά έχει σκεφτεί κανείς ότι δίνουμε άλλοθι σε αυτούς που κατέχουν το χρήμα (δε μπορεί κάποιοι το κατέχουν , δεν έχει εξαφανιστεί το χρήμα από την αγορά), να μην το ξοδεύουν; Έχουμε σκεφτεί όλοι ότι οι εργοδότες είτε έχουν είτε δεν έχουν, θα καλυφθούν πίσω από την τρομερή αυτή λέξη και δε θα δώσουν αυξήσεις, δε θα κάνουν προσλήψεις και δε θα κάνουν επενδύσεις; Και ποτέ δε θα μάθουμε αν είχαν δίκηο.

Όλοι γνωρίζουμε ανθρώπους που έχουν χρήματα και που η κρίση δεν τους αγγίζει.

Και ακούστε και ένα παράδειγμα: Την προηγούμενη βδομάδα επισκέφθηκα το κομμωτήριο της γειτονιάς μου (με το ζόρι βρήκα ραντεβού). Η 25χρονη λοιπόν κομμώτρια που φρόντιζε τον καλλωπισμό μου, μου έλεγε τι ωραία που είχε περάσει στη Ρώμη όπου βρισκόταν πριν από λίγες μέρες με τον καλό της και το πόσα πολλά ψώνια έκανε. Σχεδιάζει δε, άμεσα το επόμενο ταξίδι στην Κόστα Ρίκα! Η κοπέλλα είναι μισθωτή, δεν είναι η ιδιοκτήτρια του κομμωτηρίου. Το τι το χάρηκα δε λέγεται. Σκέφτηκα ότι υπάρχει ελπίδα. Προφανώς η κοπέλα δεν σκέφτηκε την κρίση, αλλά το πόσο πολύ αγαπάει τα ταξίδια. Και μη μου πείτε ότι είναι τόσο δύσκολο για μία κοπέλα που η αλήθεια είναι ότι δεν έχει οικογενειακές υποχρεώσεις, μια και μένει με τους γονείς, να κάνει ένα ταξίδι, ξοδεύοντας ας πούμε έναν ή και δύο μισθούς; Αν η συγκεκριμένη κοπέλα ήταν κολλημένη στις ειδήσεις των 8, να είστε σίγουροι ότι δεν θα πήγαινε ούτε μέχρι την Ομόνοια. Ήταν όμως ολοφάνερα μακριά από την…. ενημέρωση. Κι έτσι πέρασε καλά.

Οι υπόλοιποι δεν περνάμε καλά. Και όχι απαραίτητα γιατί δεν έχουμε χρήματα επηρεασμένεοι από την κρίση. Αλλά γιατί στο μυαλό μας οι καθημερινές εγγραφές είναι μόνο αρνητικές.

Ας αντισταθούμε σε αυτόν τον βομβαρδισμό αρνητισμού και ας αλλάξουμε την… κασέτα. Αφήστε τον Ευαγγελάτο, την Τρέμη, τον Πρετεντέρη, τον Χατζηνικολάου και όλους τους άλλους συναδέλφους αυτών να κάνουν τη δουλειά τους. Καλά κάνουν. Έχουμε την επιλογή να τους παρακολουθήσουμε ή να τους αγνοήσουμε. Ας επιλέξουμε το δεύτερο. Και ίσως τότε αυτοί οι ίδιοι, οι οποίοι είναι όλοι μια χαρά επαγγελματίες, αλλάξουν θεματολογία. Ίσως οι ίδιοι άνθρωποι ενδιαφερθούν να μας ενημερώσουν για τις παγκόσμιες εξελίξεις (προς Θεού όχι αυτές που αφορούν στην παγκόσμια κρίση!), για τις εξελίξεις στο χώρο της τέχνης, της επιστήμης και της τεχνολογίας ακόμη και της ιατρικής στην οποία γίνονται καθημερινά νέα θαύματα, για τα οποία κανείς δε μπαίνει στον κόπο να μας ενημερώσει.

Στο χέρι μας είναι να τους δώσουμε το μήνυμα. Στο κάτω κάτω εμείς είμαστε οι…. εργοδότες όλων αυτών και δεν το έχουμε καταλάβει.